Zacznę od wesela, które odbyło się dwa tygodnie temu w Warszawie. Obsługę muzyczną swojego przyjęcia w nasze ręce powierzyli Kasia i Marcin. Od razu zaznaczę, że była to para bardzo entuzjastyczna i w dodatku “zdrowo” patrząca na przyjęcie weselne. Mimo, że sami słuchają “ostrzejszej” muzyki to od początku nie narzucali swoich gustów muzycznych. Stwierdzili, że przyjęcie weselne jest dla gości i prosili by pod nich dobierać muzykę. Szkoda, że nie wszystkie młode pary mają takie podejście.

Samo przyjęcie weselne przebiegało bardzo żywiołowo. Z pewnością dużą zaletą przyjęcia był fakt, że weselnikami w większości były osoby młode, chętne do zabawy.

Na parkiecie królowała bardzo różnorodna muzyka, pozbawiona jednak kiczu. Nie było popu, disco polo i innych podobnych weselnych hitów. Przeważała muzyka lat 60′ 70′ oraz 80′ przemieszana z “ostrzejszą” muzyką. Hitem okazała się Nirvana, Metallica czy Elektryczne gitary.

Praktycznie przez całą noc parkiet nie pustoszał.

Mankamentem z punktu widzenia wodzireja w małej Baśniowej jest fakt, że sala biesiadna znajduje się w niej na innym poziomie niż sala taneczna. Wymagało to dwóch nagłośnień, których z powodu znacznej odległości nie dało się spiąć.

Beata i Paweł podpisywali umowę jak również ustalali szczegóły już przed samą imprezą w naszym domu. Była to jak do tej pory jedyna taka para. Miało to jednak sporo plusów, gdyż spotkania przebiegały w bardzo sympatycznej i bezstresowej atmosferze. Z pewnością z punktu widzenia młodych tego typu spotkania bardziej wzbudzały w nich zaufanie.

Repertuar weselny

Beata i Paweł przy układaniu swojego repertuaru weselnego całkowicie zrezygnowali z muzyki disco polo, co mnie osobiście troszeczkę zmartwiło. Nie dlatego, że to pierwsze wesele bez disco polo, ale dlatego, że w naszych okolicach, czytaj w Wyszkowie, jeszcze bardzo rzadko spotyka się wesela bez disco polo. Bałem się, że będzie tak, iż to tylko młodzi nie słuchają disco polo a pozostali weselnicy będą na nas źli, że go nie gramy. Na szczęście obawy okazały się nie słuszne i Wyszkowianie pokazali, że też potrafią się bawić na weselu bez disco polo. Nawet to, że sala taneczna była na innym piętrze nie przeszkadzało gościom w zabawie a parkiet prawie cały czas był wypełniony po brzegi.

Jak na Wyszków natomiast przystało, weselnicy byli bardzo aktywni za stołami. To akurat mnie nie zdziwiło. Zwiedzając niemal całe woj. mazowieckie, wzdłuż i wszerz, nie spotkałem takiego miasta jak Wyszków, które tak lubiło by biesiadować za stołami. Z tego względu, z akordeonem na sali biesiadnej byliśmy aż trzy razy. Za każdym z nich, goście bawili się świetnie.

Zabawy oczepinowe

Beata i Paweł początkowo chcieli zrezygnować z zabaw oczepinowych ale w ostateczności wybrali Fanty i Kto pierwszy. Fanty były o tyle ciekawe, że dziewczyny musiały biegać po dwóch piętrach Baśniowej, żeby zdobyć żądane rekwizyty.

Foto & Video

Fajną sprawą w graniu przyjęć weselnych jest fakt, że spotyka się bardzo dużo nowych ludzi, z najróżniejszych zakątków Polski. Tak było i tym razem. Na weselu Beaty i Pawła mieliśmy okazję współpracować z przemiłą parą, która zajmowała się nagrywaniem filmu oraz robieniem zdjęć. Z tego co pamiętam, to byli oni ze Śląska, którego z przyczyn osobistych darzę dużym sentymentem. Niestety nie mam na nich namiaru, ale ich podejście do pracy bardzo mi się podobało.

Pierwsze przyjęcie weselne, sprzed trzech tygodni, na które zostaliśmy zaproszeni to była impreza Basi i Bartka (na którego wszyscy, w tym my, mówili Bajek). Przyjęcie weselne zorganizował dla gości Dom Weselny przy ulicy Wał Miedzeszyński, Warszawa-Otwock. Z salą weselną mieliśmy zabawną historię, ponieważ jej instalacja elektryczna nie wytrzymała naszego oświetlenia i nagłośnienia, które w końcu generuje kilka tysięcy wat. Oczywiście wezwany został elektryk, który na szczęście pracował nawet w sobotni wieczór i zdążyliśmy “wrócić do formy”. Swoją drogą to lekki brak wyobraźni ze strony właścicieli sal weselnych, którzy podłączają pod jedną fazę kuchnię i kapelę/dja.

Wróćmy jednak do wesela Basi i Bajka. Młodzi na salę dotarli bardzo późno, po godzinie 20tej. Wszystko przez to, że Ślub mieli na Bemowie (UKSW), gdzie podobno prowadzone są najciekawsze i najsympatyczniejsze Msze Ślubne. Do tego przyczyniło się ślubne auto, którym podróżowali Basia i Bajek. Była to Warszawa, która nie przemieszcza się szybciej niż 60 km/h.

Późne przybycie na sale sprawiło, że musieliśmy maksymalnie podkręcić tempo. Mimo to, zdążyliśmy przeprowadzić szkołę tańca oraz podróż dookoła świata. Pozytywne nastawienie gości przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Wszyscy weselnicy wiedzieli po co przyszli na przyjęcie.

Jeżeli chodzi o repertuar oraz zabawy oczepinowe to młoda para dała nam wolną rękę, co akurat lubimy najbardziej. Prosili tylko, aby nie ośmieszać gości, czego i tak staramy się nigdy nie robić. Repertuar różnicowaliśmy w miarę możliwości, jednak na parkiecie przeważała muzyka lat 80tych i 90tych. W niewielkim stopniu przemieszana dobrze znanymi rytmami disco polo oraz z odrobiną biesiady.

Na oczepinach nie zabrakło naszego stałego kompletu: “Kto pierwszy”, “Fanty mix” i “Rodziny”.

Zagraliśmy też dwie biesiady z akordeonem.
Przyjęcie weselne skończyliśmy nad ranem.

Niestety więcej szczegółów z przyjęcia nie pamiętam i to jest właśnie problem nie relacjonowania przyjęć weselnych na bieżąco, za co najmocniej przepraszam.

Do konkursu potrzebujemy pięciu lub sześciu mężczyzn. Ważne jest, żeby panowie byli kompletnie ubrani, czyli mieli na sobie marynarkę, krawat itp. Oczywiście mogą pożyczyć garderobę, której nie zabrali z domu.

Na końcu sali, obok siebie stawiamy tyle krzeseł, ilu panów się zgłosiło. Na krzesłach siadają ochotnicy. A wodzirej wydaje polecania, do których muszą dostosować się panowie.

1. Panowie zdejmijcie swój prawy bucik i postawcie go obok prawej nogi krzesła na którym siedzicie. (Gdy już wszyscy zdejmą) A teraz wstajemy z krzeseł i przesiadamy się o jedno miejsce w prawą stronę. Ostatni pan po prawej stronie nie ma gdzie się przesiąść, więc wstaje i przechodzi na pierwsze krzesełko po lewej stronie, które właśnie się zwolniło.
2. (Jak już się wszyscy przesiądą) Panowie, teraz zdejmujemy swój lewy but i stawiamy go obok lewej nogi krzesła na którym siedzimy. (Gdy już wszyscy zdejmą) Teraz się przesiadamy ponownie o jedno krzesełko w prawą stronę.
3. Teraz drodzy panowie ściągamy swoją prawą skarpetkę i wkładamy ją do prawego buta, stojącego przy prawej nodze krzesła na którym siedzicie. No i tradycyjnie przesiadka w prawą stronę.
4. Analogicznie panowie ściągamy lewą skarpetkę i wkładamy ją do lewego bucika, stojącego obok lewej nogi krzesła na którym siedzicie. Jeszcze raz przesiadamy się w prawą stronę.
5. Teraz panowie zdejmijcie swoje marynarki i powieście je na oparciu krzesełka na którym siedzicie. Oczywiście przesiadamy się w prawo.
6. Panowie ściągnijcie swoje krawaty i włóżcie je do wewnętrznej kieszeni marynarki, która wisi na oparciu (jak nie maja krawatów to żony przynoszą). Przesiadka w prawo.

Następnie wodzirej pyta: Co jeszcze panowie maja ściągać? A kobiety najczęściej krzyczą, że spodnie.
Nie chcemy jednak oglądać męskiej bielizny (tym bardziej, jeśli któryś z panów jej zapomniał) i poprzestajemy na wyżej wymienionych krokach, ewentualnie panowie ściągają koszule i wieszają na oparciach (ale to już wersja hardcorowa).

A teraz panowie wstają, robią pięć kroków do przodu.

I uwaga! Kiedy zacznie grac muzyka. Panowie biegną do krzeseł i starają się jak najszybciej skompletować swoja garderobę. Zwycięża ten pan który jako pierwszy skompletuje swoje ubranie i oczywiście założy na siebie.
Para Młoda sędziuje.

Repertuar weselny wybrany przez Agnieszkę i Rafała

Podczas ustaleń przed weselem młodzi dali dosłownie do zrozumienia, że na ich przyjęciu powinna przeważać muzyka disco polo i dance. Bardzo pozytywnie mnie to zaskoczyło, gdyż często jest tak, że młoda para takiej muzyki nie lubi i od razu nie chce jej na własnym weselu. Jak się potem okazuje weselnicy chcą się bawić przy disco polo i musimy szybko zmieniać repertuar. Na szczęście nie tym razem. Tutaj Agnieszka i Rafał doskonale znali swoich gości i wiedzieli, że typowo biesiadne i tradycyjne wesele najbardziej przypadnie im do gustu. Nie pomylili się. Goście weselni niemal roznieśli salę w Klaudynie przy discopolowym repertuarze. Z racji tego, że na weselu przeważały osoby po 40stce graliśmy te troszeczkę starsze przeboje, oczywiście nie przesadzając z ilością disco polo. Graliśmy również twisty, rock’n'roll, nie mogło też zabraknąć oberka, polki i walczyka. Najwyraźniej wszystkim weselnikom taki styl odpowiadał, bo jeden z naszych bloków muzycznych trwał ponad 2,5 godziny a w tym czasie parkiet cały czas był wypełniony po brzegi.

Biesiadowanie z akordeonem

Oczywiście, skoro repertuar weselny opiewał na muzykę rozrywkową i biesiadną, to nie mogło też zabraknąć akordeonu i słynnych przyśpiewek przy stołach. Przed pierwszą biesiadą kamerzysta, z którym mieliśmy okazję współpracować, poprosił nas o zrobienie tak zwanego “Buziaczka zapoznawczego”. Nie znałem wcześniej tej zabawy a jest ona bardzo prosta i ciekawa. Wystarczy, że Pani Młoda pocałuje Pana Młodego w policzek a ten następnie buziaczka poda do kolejnej osoby. I tak sobie ten buziaczek wędruje między wszystkimi weselnikami aż trafia z powrotem do Pani Młodej. Fajny sposób na przełamanie pierwszych lodów i zapoznanie się.
Zaraz po “Zapoznawczym Buziaczku” przeszliśmy do naszych tradycyjnych zabaw integracyjnych i trochę rozbujaliśmy towarzystwo za stołami.

Drugą biesiadę przeprowadziliśmy już po oczepinach, gdyż tempo wesela nie pozwalało tego uczynić wcześniej. To co się działo podczas drugiego wejścia za stoły z pewnością ucieszyło Agnieszkę i Rafała i pokazało im, jak dobrze bawią się goście na ich weselu. Śpiewom, tańcom i skakania po krzesełkach nie było końca.

Zabawy oczepinowe na przyjęciu u Agnieszki i Rafała

Skoro muzykę graliśmy biesiadną, za stołami śpiewaliśmy bardzo długo, to i oczepiny musiały być tradycyjne, śmieszne i długie. Oprócz tradycyjnych zabaw, które prowadzimy niemal zawsze, czyli “Kto pierwszy” oraz “Fanty mix”, Agnieszka i Rafał poprosili o “Karetę” i dwie zabawy dla nich. Pierwsza to “Baloniki”, czyli ustalanie przyszłych obowiązków oraz “Buteleczkę”, czyli inscenizację nocy poślubnej (oczywiście z przymrużeniem oka). Na końcu zebraliśmy trochę pieniążków na wózek dla przyszłego dziecka Państwa Młodych.

Inne atrakcje na weselu Agnieszki i Rafała

W czasie wesela Agnieszki i Rafała zorganizowaliśmy słynną już na naszych weselach “Podróż dookoła świata” a także na specjalne życzenie gości “Wykupienie bucików”. Wykupowanie butów młodej pary jest już dość rzadko spotykaną atrakcją na weselu, niemniej jednak kilka razy wcześniej to przeprowadzaliśmy. Najpierw Pan Młody “płynem Bogów” musiał wykupić buty Pani Młodej a potem śpiewając “Pszczółkę maję” swoje. Przy wykupowaniu bucików Rafała wspierał mentalnie i przede wszystkim wokalnie tata Pana Młodego.

Weselnicy Gosi i Tomka oraz sami zainteresowani przybyli na salę weselną ponad pół godziny wcześniej niż planowali i troszeczkę nas zaskoczyli. Na szczęście na wesele zawsze wyjeżdżamy tak, żeby mieć co najmniej pół godziny zapasu. Dzięki temu w pełnej gotowości przywitaliśmy gości marszówką i zaśpiewaliśmy “sto lat” młodej parze po raz pierwszy. Następnie wszyscy udali się na pierwszy posiłek.

Biesiada z akordeonem

Zaraz po konsumpcji tradycyjnie przeszliśmy do pierwszej biesiady, która jak się później okazała wprowadziła weselników na wyjątkowe obroty. Goście chętnie z nami śpiewali i skakali, dzięki czemu mieli niezłą zaprawę przed taneczną częścią przyjęcia.

Pierwszy taniec

Po kilkuminutowej przerwie na złapanie oddechu przeszliśmy do pierwszego tańca Gosi i Tomka. Na ten wyjątkowy moment młodzi wybrali utwór When I fall in love – Nat King Cole. Gościom tak się ten pierwszy taniec spodobał, że domagali się bisów;)
Następnie tradycyjnie przeprowadziliśmy mały teścik oraz zapoznanie gości i rozpoczęliśmy parkietowe szaleństwa.

Szkoła tańca na weselu

Aby zmotywować wszystkich gości do czynnego odwiedzania sali tanecznej, pan młody, świadek oraz kilku gości przeprowadziło “Szkołę tańca” , w której pokazali wszystkim gościom jak tańczy się Macarenę, Twista, YMCA oraz Hip Hop. Goście byli pod wrażeniem tego, co Panowie zaprezentowali, zwłaszcza podczas hiphopu. W Macarenie wspierała Panów także świadkowa.

Po szkole tańca szef kuchni zaprosił wszystkich gości na główny posiłek oraz przepyszny deser (szarlotkę z lodami).
Aby goście nie zasiedzieli się za mocno, od razu po deserze młoda para zabrała weselników w podróż dookoła świata. W pocie czoła goście odwiedzali po kolei wszystkie kontynenty i tańczyli między innymi Country, Tango, Kankana i Zorbę. Mimo zmęczenia, które wyraźnie dawało im się we znaki dotarli do końca i po powrocie do kraju odtańczyli przepięknego Poloneza.

Podziękowanie dla rodziców

Jak tylko wróciliśmy do kraju młoda para postanowiła podziękować swoim rodzicom oraz świadkom. Najpierw Gosia i Tomek wygłosili piękne a przede wszystkim spontaniczne przemówienie dla rodziców i wręczyli im wcześniej przygotowane trofea sportowe za ich wyjątkowe osiągnięcia. Następnie zadedykowali im utwór Kultu – Gdy nie ma w domu dzieci. Młodzi nie chcieli wyciskaczy łez. Pragnęli podziękować rodzicom w zabawny sposób i myślę, że im się to udało.

Dla świadków Gosia i Tomek również przygotowali kilka ciepłych słów oraz zadedykowali im utwór z serialu “Przyjaciele”: The Rembrandts – I’ll be there for you. Piosenka według mnie idealna na podziękowanie świadkom.

Weselne grillowanie

Za sprawą podziękowań na parkiecie zrobiło nam się bardzo tłoczno, jednak obsługa “Neptuna” nie próżnowała i już po chwili mieliśmy kolejną atrakcję weselną: grillowanie. Zaprosiliśmy wszystkich gości na taras, gdzie “Pan Marynarz” już serwował przepyszną karkówkę oraz żeberka z grilla. Palce lizać.

Karaoke na weselu

W momencie, gdy goście zajadali się smakołykami z grilla, my przygotowywaliśmy projektor oraz ekran do karaoke. W momencie, kiedy weselnicy zakończyli ucztę, zaprosiliśmy ich do wspólnego śpiewania. Chętnych mieliśmy bardzo dużo, dzięki czemu karaoke trwało ponad godzinę. Nikt się w tym czasie nie nudził, ponieważ Ci, którzy nie śpiewali, tańczyli i dopingowali wokalistów. Coraz częściej przekonuję się, że karaoke na weselu to bardzo ciekawa i popularna zabawa. Weselnicy chętnie biorą w niej udział i myślę, że warto je organizować.

~*~

Tort weselny

Karaoke musieliśmy przerwać po godzinie 23ciej, gdyż obsługa dała nam znać, że tort weselny czeka już za drzwiami. Chwila przerwy na posprzątanie po karaoke i… Zgasły światła, z głośników usłyszeliśmy pierwsze takty Final Cutdown – Europe a na salę wjechał przepiękny tort ozdobiony racami. Torta również serwował gościom “Pan Marynarz”.

Wesele bez oczepin

Z zabaw oczepinowych Gosia i Tomek zrezygnowali, co wcale nie przeszkadzało gościom. Wręcz przeciwnie. Ilość atrakcji, które towarzyszyły im do północy sprawiły, że chcieli się oni pobawić w swoim tempie i bez żadnych scenariuszy. Gusta muzyczne weselników były bardzo zróżnicowane, ale dzięki licznym dedykacjom, chyba każdy znalazł coś dla siebie.

Rozpoczęcie wesela Edyty i Piotrka

Przyjęcie weselne tradycyjnie rozpoczęliśmy marszówką i przywitaniem gości. Początek sprawił, że byłem pewny obaw, ponieważ “sala taneczna” była niezwykle mała a w dodatku większość gości miała na oko 40-60 lat. Obawiałem się, że zwyczajnie będziemy grać “do kotleta”. Na szczęście mocno się pomyliłem.

Pierwsza biesiada z akordeonem przy stołach

Już podczas pierwszej biesiady z akordeonem przy stole przekonałem się, że weselnicy Edyty i Piotrka wiedzieli po co przyszli na wesele. Chętnie z nami śpiewali i brali udział w zabawach integracyjnych.
Na ciasnej sali tanecznej również poradzili sobie świetnie. Część tańczyła na parkiecie, pozostali między stołami i w przejściach. Wyraźnie nikt nie narzekał, wręcz przeciwnie, humory dopisywały. Jak to mówią: “W kupie raźniej”.

Repertuar weselny

Repertuar wybrany przez młodą parę był bardzo wymieszany. Przeważały jednak utwory lat 60′ i 70′, sporo polskiej muzyki lat 80′ oraz tradycyjne biesiadne i cygańskie rytmy.
Po północy jednak goście najchętniej bawili się przy muzyce włoskiej. Muzyka włoska w greckim lokalu – bardzo ciekawe połączenie;).

Zabawy (a raczej ich brak) podczas tańca

Tempo zabawy i ilość dedykacji o które prosili zarówno goście jak i Młoda Para sprawiły, że oprócz zabaw zapoznawczych nie przeprowadziliśmy żadnej innej w trakcie wesela. Były one po prostu zbędne. Oczywiście zachęcaliśmy gości w różny sposób do zabawy, ale nie narzucaliśmy im żadnych schematów.

Druga biesiada z akordeonem

Druga biesiada za stołami pokazała, że goście na prawdę lubią śpiewać i potrafią się bawić nie tylko na parkiecie, ale też i za stołami. Podczas, gdy część gości stojąc, śpiewała i klaskała w rytm “Ukrainy”, pozostali najzwyczajniej w świecie tańczyli między stołami. Na koniec biesiady, dziadek pana młodego poprosił o tango, które tata specjalnie dla niego zagrał instrumentalnie. Na parkiecie od razu pojawiło się kilka par, które tańcząc okrążyło akordeonistę. Przepiękny widok.

Zabawy oczepinowe, które wybrali Edyta i Piotrek:

Młodzi nie chcieli zbyt długich i sprośnych zabaw oczepinowych. Zdecydowali się tylko na spinacze, kto pierwszy i telegram z życzeniami dla Pana Młodego. Na koniec wszyscy goście wspomogli zakup wózka dla dziecka młodej pary.

Po oczepinach muzyka na parkiecie odrobinę zwolniła, ale pomiędzy muzyką włoską zagościło kilka parkietowych hitów, które do czerwoności rozgrzały weselników.

Podsumowanie greckiego wesela Edyty i Piotrka

Podziw ogarnął mnie po godzinie 03:00, gdy jeszcze większość gości szalała na parkiecie. Pozazdrościć kondycji. W takim tempie pewnie sam bym szybciej opadł z sił a tu proszę. Można bawić się w kwiecie wieku? Można. Gratuluję podejścia do zabawy i dobrego humoru. Chciałbym za 20-30 lat też tak się bawić na czyimś weselu;)

Wesele w stylu francuskim.

Wesele Ewy i Michała odbyło się w Warszawie w dzielnicy Zerzeń. Jego motywem przewodnim była Francja i wszystko co z nią związane. Dlaczego właśnie Francja? Zarówno Ewa jak i Michał studiują i mieszkają w Paryżu. Podziwiam wysiłek i ilość pracy, jaki Młoda Para i ich przyjaciele włożyli w przygotowanie wystroju sali. Goście mogli podziwiać między innymi makiety Moulin Rouge i Wieży Eiffla. Na ścianach wisiały przepięknie, ręcznie malowane panoramy Paryża oraz tabliczki z nazwami Paryskich ulic. Na stołach leżały kasztany, oczywiście z placu Piggal. Z sufitu zwisały balony w kolorach Francuskiej flagi, czyli czerwone, białe i niebieskie. Trójkolorowe flagi przyozdabiały schody oraz część oddzielającą salę taneczną od zaplecza.
Uroku i Francuskiego klimatu nie oddadzą żadne opisy, to trzeba było zobaczyć:

zdjęcia wstawione zostaną jutro

Oprócz samego wystroju w stylu francuskim Młoda Para zafundowała swoim gościom klika innych tematycznych akcentów. Już pod kościołem, w momencie kiedy Ewa i Michał z niego wychodzili, tata na akordeonie zagrał francuskiego walca “Indifference”. Następnie orszakiem, przy akompaniamencie akordeonu wszyscy goście przybyli na salę oddalaną zaledwie o kilkaset metrów od Kościoła, z której dobiegały dźwięki francuskiej muzyki. Gościom wchodzącym na salę podziw wyraźnie odbierał mowę, wszyscy byli zaskoczeni wystrojem i klimatem, który tworzył.

Młoda Para nie zdecydowała się jednak na stuprocentową tematyczność i zaraz po pierwszym posiłku rozpoczęliśmy tradycyjną biesiadę z akordeonem przy stole. Jak zawsze zrobiliśmy zapoznanie gości, kilka toastów i przyśpiewek. Następnie rozpoczęliśmy zabawę taneczną.

Pierwszy taniec

Zapewne nikogo nie zaskoczy utwór, który Młodzi wybrali na pierwszy taniec, czyli “Padam, Padam” Edith Piaf.
Ewa i Michał zatańczyli przepięknego walca wiedeńskiego do tego utworu. Po jego zakończeniu goście nie mogli przestać klaskać i domagać się bisu. Nic dziwnego, taniec był naprawdę przepiękny.

Oryginalne zapoznanie gości

Po pierwszym tańcu odbył się tradycyjny test: “Kto bardziej w kawalerce za kim latał” i przeszliśmy do integracji gości, które dodatkowo urozmaicili Ewa i Marcin. Przed weselem przygotowali po dwa kotyliony z nazwiskami znanych Francuzów. Weselnicy wchodząc na salę losowali kotylion dla siebie. Znajdowały się one w dwóch workach. Z jednego losowali panowie z drugiego panie. Później każdy musiał znaleźć kotylion z takim samym nazwiskiem jaki wylosował, po czym w tych przypadkowych parach tańczyli. Był to bardzo ciekawy pomysł na szybką integrację weselników, z którego warto korzystać.

Repertuar na weselu Ewy i Michała

Jeśli chodzi o repertuar to Państwo Młodzi także nie chcieli przesadzić i nie ograniczyli się tylko do muzyki francuskiej. Wybrali utwory dla wszystkich, były elementy biesiadne, disco polo, ale w repertuarze przeważały rock’n'rolle, twisty, bluesy i muzyka latino, gdyż na parkiecie dominowała młodsza część gości. Mieliśmy jednak kilka smaczków rodem z Paryża. Pewnie nie wszyscy wiedzą, ale popularne u nas Kaczuszki w oryginale są w języku francuskim i właśnie w tej wersji je zagraliśmy.

Karaoke

Po dwóch blokach muzycznych zaczęliśmy zabawę karaoke. Tutaj również nie zabrakło elementu francuskiego. Młoda Para wraz z ich francuskimi przyjaciółmi zaśpiewali piosenkę: Les Champs Elysées – Joe Dassin’a.

Jeszcze przed posiłkiem Pani Młoda przygotowała niespodziankę Michałowi. Chciała coś mu zaśpiewać, ale stwierdziła, że gdyby do tego doszło to Michał na kolanach błagał by o audiencję u papieża, żeby unieważnić małżeństwo i dlatego wręczyła mu koszulkę która z jednej strony miała napis: “Fajny ze mnie facet…” a z drugiej: “…ale mam już żonę.” Pan Młody wyraźnie był mile zaskoczony. Mała rzecz a cieszy. Myślę, że warto takie małe niespodzianki robić małżonkom na weselu.

Oryginalne podziękowanie rodzicom

Ciepły posiłek już czekał, ale my musieliśmy przeprowadzić jeszcze jeden ważny element weselny podczas którego niezbędny był nam projektor. Chodzi oczywiście o podziękowanie rodzicom. Ewa i Michał nie chcieli sztampowego tańca w kółeczku przy utworze “Cudownych rodziców mam”. Stworzyli rodzicom wspaniałą prezentację multimedialną przy której nie brakowało łez. Przygotowali także złote płyty w antyramach na których w zabawny sposób napisali nominacje do tej płyty (niestety nie pamiętam tego tekstu, ale był naprawdę ciekawy).

Podróż dookoła świata

Po przesuniętym posiłku chcieliśmy wyciągnąć na parkiet i rozruszać wszystkich weselników, dlatego przeprowadziliśmy dobrze znaną naszym czytelnikom podróż dookoła świata. Gościom Ewy i Michała bardzo przypadła ona do gustu. Parkiet praktycznie cały czas był pełny. Hitem podróży okazało się zwiedzanie Indii, podczas którego przyjaciółka Młodej Pary zaprezentowała profesjonalny taniec brzucha. Męska część weselników była wniebowzięta;)

Od razu po powrocie do kraju i odtańczeniu “Poloneza” przeszliśmy do zabaw oczepinowych.

Zabawy oczepinowe, które wybrali Ewa i Michał:

Już od kilku tygodni nie przeprowadzamy naszych standardowych zabaw, tylko wymyślone i wybrane przez Młode Pary. Podobnie było i tym razem.
Na początku tradycyjnie wybraliśmy nową Młodą Parę. Potem już wszystko było dla nas nowością.

Najpierw wybraliśmy sześć par, które musiały tańczyć w rytm przeboju “Mydełko Fa”. W momencie kiedy muzyka przestawała grać mówiłem jakie części ciała musiały dotykać podłogi. Kreatywność weselników zaskoczyła wszystkich, zwłaszcza w finale, gdy na każdą parę tylko cztery dłonie mogły dotykać podłogi.

Druga zabawa była już niezwykle słodka. Młoda Para przed weselem kupiła siedem dużych, bardzo lukrowanych pączków, które weselnicy na czas musieli zjeść nie oblizując się i nie dotykając rękami twarzy. Ubaw po pachy, zwłaszcza, że w zabawie brali udział najmłodsi weselnicy.

Trzecia zabawa, podobnie jak pierwsza była taneczna. Ewa i Michał wybrali pięć par i wręczyli im po parze majtek w rozmiarze XXXL;) Najpierw majtki założyli panowie i w parach tańczyli do kolejnego przeboju, “Straciłaś cnotę”. W momencie, gdy muzyka przestawała grać panowie musieli zdjąć majtki i założyć je partnerce. Ten kto zrobił to najwolniej odpadał. Potem na odwrót panie musiały jak najszybciej zdjąć majtki i założyć je panom. Weselnicy obserwujący zabawę pękali ze śmiechu.

Młodzi podczas oczepin chcieli roztańczyć swoich weselników i dlatego ostatnia zabawa także była taneczna.
Wybraliśmy sześciu panów i sześć pań, których ustawiliśmy na przeciw siebie i po kolei najpierw panie a potem panowie mieli po 30 sekund, żeby jak najciekawiej zatańczyć przed weselnikami. Panie tańczyły do utworu Shakiry a panowie Michaela Jacksona. Następnie wszyscy goście wybrali najlepiej tańczącą panią i najlepiej tańczącego pana, którzy w nagrodę musieli zatańczyć “na rurze”. Najpierw rurą był pan a potem pani. Pokazali, że mają niezwykły dystans do siebie i zaprezentowali niesamowity taniec na rurze.

Po zabawach dla gości, Młoda Para tradycyjnie zatańczyła walczyka podczas którego weselnicy pomogli im zebrać na wózek.

Francuski tort weselny

Na koniec oczepin na salę wjechał przepiękny (i przepyszny jednocześnie) tort weselny, który także nawiązywał do Francji napisem: Vivat Młoda Para.

Po torcie nie chcieliśmy już gościom przeszkadzać żadnymi zabawami i dlatego do białego rana tańczyli oni już we własnym rytmie i tak jak chcieli.

Podsumowując:

Warto włożyć trochę pracy w przygotowanie oryginalnego wesela. Tematyczne wesele z pewnością zaskoczy gości, którzy długo będą wspominać nasze przyjęcie. Ilość motywów przewodnich, jakie można wykorzystać w tym celu jest tak duża, że z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie.

Przyjęcie odbyło się w domu weselnym “Landa” w Serocku. Była to nasza trzecia wizyta w tym lokalu i to właśnie jej właścicielka dała nasz namiar Oli i Marcinowi. Niestety narzeczeni nie mogli się z nami spotkać osobiście, aby podpisać umowę, gdyż mieszkali w Nowym Jorku. Wszystkie formalności załatwiliśmy mailowo oraz za pośrednictwem mamy Panny Młodej. Takie sytuacje zdarzają nam się coraz częściej. W dobie maili i internetowych przelewów takie zawieranie umów jest nie tylko szybkie, ale i wygodne. Z Młodą Parą osobiście spotkałem się dopiero na dwa tygodnie przed przyjęciem, żeby się zapoznać i ustalić szczegóły dotyczące wesela.

Ślub Oli i Marcina rozpoczął się dość późno, o 19:30. Wcześniej w Kościele w Serocku trwał koncert organowy, który pokrzyżował plany Młodych. Na salę dotarli oni chwilę przed 21:00 i od razu widać było, że chcą się tej nocy dobrze bawić. Tanecznym krokiem przekroczyli próg “Landy” i Pani Młoda osobiście powitała wszystkich gości oraz życzyła im dobrej zabawy.

Fakt, że Młoda Para mieszkała w Stanach sprawił, że przenieśli oni na nasz rodzinny grunt bardzo ciekawy pomysł. Wręczyli każdemu z weselników jednorazowy aparat fotograficzny i poprosili o robienie ilości zdjęć. Dzięki temu Ola i Marcin po wywołaniu filmów z aparatów będą mogli spojrzeć na swoje wesele z perspektywy każdego weselnika. Świetny pomysł, który warty jest naśladowania.

Niestety na sali weselnej panował ogromny zaduch, który był zaskoczeniem nie tylko dla gości, nas samych, ale również i dla obsługi. Jak już pisałem w Landzie grałem wcześniej dwa i w ich czasie na sali panował wręcz chłód. Nie wiem, czy zawiniła jakaś awaria klimatyzacji, czy to po prostu wina pogody, ale zarówno my jak i weselnicy po prostu płynęliśmy na parkiecie. Dodając do tego fakt, że weselników była grupka 60cio osobowa okazało się, że zbyt szybko parkiet stawał się pusty. Musieliśmy działać w inny sposób i tutaj z odsieczą przyszła zabawa karaoke, która okazała się idealna na te warunki pogodowe. Podzieliliśmy gości na dwie drużyny: Pani Młoda wraz z koleżankami oraz Pan Mody z kolegami i rozpoczęliśmy rywalizację. Najpierw panie panom zaśpiewały “Facet to świnia” a potem panowie im odpowiedzieli utworem “Jesteś szalona”. Potem już wszyscy śpiewali razem i bardzo dobrze się przy tym bawili.

Ola i Marcin, ze względu na to, że późno rozpoczęło się przyjęcie, przełożyli oczepiny na godzinę 01:00. O północy jednak czekała na nich specjalna niespodzianka, przygotowana przez rodziców, czyli pokaz sztucznych ogni. Niebo nad Serockiem rozświetliło się w przepięknych barwach a goście z otwartymi buziami podziwiali przepiękne wzory kreślone przez fajerwerki na niebie. Sądząc po minach Młodej Pary, niespodzianka była bardzo udana.

O godzinie 01:00, zgodnie z prośbą Młodych rozpoczęliśmy oczepiny. Oli i Marcinowi zależało na krótkich oczepinach, nie chcieli tracić zbyt dużo czasu podczas tej i tak krótkiej nocy. Wybrali oni zaledwie dwie zabawy:

Talerzyk, w której panowie musieli położyć palec wskazujący na talerzyku, leżącym na podłodze i kręcili się wokół niego 10 razy, następnie “biegli” do Młodej Pary i tam pili karniaczka za ich zdrowie.
oraz
Rodzina – wszystkim weselnikom dobrze znana zabawa oczepinowa, opisana na naszym ślubnym blogu.
Na koniec Młodzi tradycyjnie zebrali na wózek.

Po oczepinach na salę taneczną zaczęło docierać coraz więcej tlenu, co wzmogło aktywność gości na parkiecie. Przeprowadziliśmy opisane już kiedyś na blogu 5 minut dla Młodej Pary i kilka innych specjalnych dedykacji. Po godzinie czwartej garstka gości, która wytrwała do końca nie miała już siły tańczyć i znów wróciliśmy do karaoke, po czym zakończyliśmy wspólną zabawę.

Jak widać po weselu Oli i Marcina, na przyjęciu można się dobrze bawić nie tylko tańcząc, ale również śpiewając a karaoke na weselu to świetna rozrywka.

Wesele Kamili i Rafała było jednym z największych na jakich mieliśmy do tej pory okazję prowadzić oprawę muzyczną. Na przyjęciu bawiło się około 190-ciu weselników. Z tego co wiem, to byliśmy pierwszymi djami prowadzącymi wesele zarówno w rodzinie Pana Młodego jak i Pani Młodej. Wiązało się to z licznymi obawami Kamili i Rafała o powodzenie przyjęcia. Wielu gości już podczas wręczania zaproszeń ślubnych było przerażonych, że Młodzi nie zatrudnili na wesele zespół, tylko dja. Byliśmy postawieni w trudnej sytuacji, ale chyba zupełnie niepotrzebnie.

Już przed godziną 14:00 podjechaliśmy pod dom Pana Młodego, żeby zagrać tak zwaną marszówkę. Pani Młoda z tej tradycji zrezygnowała, gdyż mieszkała w bloku, który dodatkowo znajdował się 30 km od domu Pana Młodego. Już samo granie marsza oraz, to, że byliśmy pierwszymi djami na weselu w tej rodzinie sugerowało, że będzie to tradycyjne wesele. Zaraz po marszówce przegoniliśmy limuzynę, która wiozła Pana Młodego do Kamili i udaliśmy się na salę weselną do Zielonki, gdzie niestety nie rozpoczęliśmy miłej współpracy z obsługą. Z racji tego, że gramy jako dje a nie kapela, potrzebujemy niewielkiego stolika, żeby postawić odtwarzacze, laptopa oraz sterownik do świateł. Jeszcze nigdy odkąd gramy (około 200 imprez) nie mieliśmy z tym problemu. Zwłaszcza, że zawszę proszę Młodych, aby poinformowali kogoś na sali o tym fakcie. Tutaj nie było inaczej. Jeszcze podczas marszówki Rafał potwierdził, że stolik jest dla nas przygotowany. Niestety chyba się nie zrozumieliśmy, bo stolik był, ale ten z jedzeniem dla nas, kamerzysty oraz fotografa. Mimo wszystko nastawienie “szefa” obsługi było poniżej krytyki, gdyż wystarczyła odrobina dobrych chęci i życzliwości. Jak widać, są jeszcze ludzie, którzy chcą za wszelką ceną zrobić komuś na złość. Czas leciał nieubłaganie a my nie mogliśmy się rozstawić. Telefonowanie do Młodej Pary oraz świadków nic nie dawało, gdyż już zmierzali oni do Kościoła. Atmosfera robiła się coraz bardziej nieciekawa i dopiero interwencja właściciela sali sprawiła, że stolik się znalazł i w dodatku stał kilka metrów dalej, zasłonięty kotarą. Właściciel sali okazał się bardzo miłym Panem, który najwyraźniej nie wie, jak panoszy się jego obsługa. Zupełnie niepotrzebna sytuacja, która bardzo popsuła nam humor a co za tym idzie, ciężko nam się było na początku wesela wczuć w jego klimat. Przez ten incydent, zaraz po urlopie wybieram się do firmy Case Pack po specjalny case’o-stolik, żeby już więcej nikogo nie prosić i nie wysłuchiwać wulgaryzmów jak w sobotę.

Wróćmy jednak do samego przyjęcia weselnego. Zaraz po przybyciu Młodej Pary do domu weselnego okazało się, że weselnicy są bardzo wymieszani, głównie pod względem wiekowym. Od początku w głowach zaczęliśmy układać repertuar. Ja dla młodszych, tata dla tej nieco starszej młodzieży. Tradycyjnie przywitaliśmy Państwa Młodych marszem, szampanem, pierwszym toastem oraz sto lat. Następnie zaprosiliśmy wszystkich na ciepły posiłek, po którym rozpoczęliśmy zabawę biesiadną za stołami. Najpierw wybraliśmy Panów odpowiedzialnych za polewanie alkoholu, potem przeprowadziliśmy zapoznanie rodzin, słodzenie wódki i zagraliśmy kilka, wszystkim dobrze znanych przyśpiewek. Tak jak się spodziewaliśmy, goście bardzo chętnie wspomagali nas swoim śpiewem i z tego co zaobserwowaliśmy, świetnie się bawili.

Po biesiadzie rozpoczęliśmy zabawę taneczną. A tak na prawdę to rozpoczęła ją Młoda Para, która na pierwszy taniec wybrała sobie utwór zespołu Kindla – “Z kimś takim jak Ty”. Zaraz po nim rozpoczęło się taneczne szaleństwo. Przez ponad 3,5 godziny muzyka nawet nie cichła a goście nie schodzili z parkietu. W między czasie Młoda Para oraz dwójka ich przyjaciół przeprowadziła zabawę dla gości, która nazywa się szkoła tańca. Polega ona na tym, że Młodzi oraz ich przyjaciele pokazują cztery choreografie a wszyscy goście wiernie naśladują ich ruchy. Nasi instruktorzy zaprezentowali gościom: Y.M.C.A., Macarenę, Twista oraz Hip-Hop. Salwom śmiechu nie było końca, zwłaszcza w momencie, gdy Młodzi tańczyli breakdance.
Z resztą, co ja Wam będę opowiadał, zobaczcie sami:

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

Po pierwszym bloku muzycznym, swoją drogą chyba jednym z najdłuższych jakie grałem, Młoda Para zaprosiła weselników na drugi ciepły posiłek, po którym również na specjalne życzenie gości przeprowadziliśmy biesiadę z akordeonem. Tym razem weselnicy nie tylko z nami śpiewali, ale także wyszli do nas na parkiet i zaczęli tańczyć. To było coś niesamowitego. Nie da się opisać tej atmosfery, która wówczas nam i gościom towarzyszyła.

Chcąc wyciągnąć rozśpiewanych gości na parkiet, Kamila i Rafał zorganizowali (z naszą pomocą;)) dla nich podróż dookoła świata. Najpierw Pan Młody w specjalnej rogatywce kolejarza poprowadził nasz weselny pociąg. Następnie odwiedzaliśmy kraje całego świata i tańczyliśmy najpopularniejsze w danym kraju tańce. Graliśmy między innymi: country, tango, cha-cha’ę, walca, kankana, zorbę, kazaczoka, poloneza, ale największą furorę zrobiło zwiedzanie Afryki w rytmie utworu: “Lion sleep tonight”, podczas którego wszyscy Panowie na parkiecie wcielali się w rolę dzikich zwierząt. Na zdjęciu możecie zobaczyć, jak wyglądały obudzone przed chwilą lwy. Panowie wykazali się dużą inwencją twórczą i niektóre zwierzęta naśladowali w niezwykle zabawny sposób.

Podróżując tak po świecie i w czasie dotarliśmy do północy, czyli oczepin.

Zabawy oczepinowe, które wybrali Kamila i Rafał:

Młodzi chcieli na swoim weselu trochę inne zabawy oczepinowe niż te, które organizujemy standardowo. Na początek, przypomnieli oni sobie przysięgę małżeńską, którą składali w Kościele. W naszej wersji, brzmiała ona jednak nieco inaczej:

Ja Rafał, biorę sobie ciebie Kamilo, od czasu do czasu,
na siebie, żeby ci dobrze było, pieniądze żebyś wszystkie oddawała,
dobrze gospodarzyła, dużo dzieci urodziła i szczęśliwa ze mną była.

Ja Kamila ,biorę sobie ciebie Rafała za męża, żebyś mało spał,
rano, w południe i w nocy i po północy, mnie kochał
i na resztę godzin jeszcze siły miał.

Po przysiędze sprawdziliśmy, czy Młoda Para dobrze wykorzystała czas narzeczeństwa i przeprowadziliśmy test zgodności, który momentami był bardzo zaskakujący a zarazem śmieszny. Młodzi musieli odpowiedzieć niezależnie od siebie, podnosząc kartkę z napisem JA lub kartkę z napisem ON/ONA na pytania:

• kto pierwszy powiedział “kocham Cię”?
• kto lepiej prowadzi samochód?
• kto będzie trzymał kasę?
• kto ma fajniejszych teściów?
• kto pierwszy wyciąga rękę po kłótni?
• kto pierwszy zasypia w łóżku?
• kto pierwszy nawiązał znajomość?
• kto będzie zmywał po posiłkach?
• kto będzie rządził w sypialni?

Jak już wymęczyliśmy tak Młodą Parę, to oczywiście nadszedł czas na gości. Młodzi wybrali dwie zabawy dla weselników, jedną dla pań, drugą dla panów. Zabawa dla Pań, była dla nas zaskoczeniem. Co prawda gdzieś, kiedyś ją widziałem, ale my jej nigdy nie organizowaliśmy i nie byliśmy na nią przygotowani. Zabawa ta nazywa się baloniki a polega na tym, że wybieramy kilka par w których panowie siadają na krzesełko a na kolanach kładą specjalną pompkę do materaca, która na końcu miała naciągnięty balon. Zadaniem pań było jak najszybciej skakać na kolanach ich partnerów, żeby napompować balon. Ta pani, której balon pękł jako pierwszy wygrywała płynną nagrodę. Goście zwijali się ze śmiechu widząc panie, które w pocie czoła skakały na kolanach partnerów. Atmosferę podkręcała piosenka lecąca w tle, czyli “Straciłaś cnotę”. Państwo Młodzi na koniec wesela oddali nam w prezencie wspomniane wcześniej pompki, które sami zorganizowali. Także od tej chwili nasz repertuar zabaw oczepinowych zwiększył się o tą właśnie zabawę.

Jako zabawę dla Panów przeprowadziliśmy już coś z naszego stałego scenariusza weselnego, czyli zabawę “Kto pierwszy”, która dokładnie opisana jest tutaj…

Na koniec tradycyjnie Młodzi zatańczyli walca, który pomógł im zebrać na wózek. Jak zawsze nasze wiklinowe wózki, do których świadkowie zbierali pieniądze, zrobiły furorę;).

Po oczepinach weselnicy, podobnie jak na początku przyjęcia, niechętnie schodzili z parkietu, zwłaszcza, że mieliśmy bardzo dużo dedykacji oraz przeprowadziliśmy 5 minut dla Pani Młodej oraz 5 minut dla Pana Młodego. Zabawy te polegały na tym, że najpierw Pani Młoda w kółku panów a Pan Młody w kółku pań byli jak najczęściej odbijani. Następnie zrobiliśmy małą zamianę i Rafał trafił do kółka panów a Kamila do kółka pań. Zasady były podobne, tylko wszyscy tańczyli pod łokieć, żeby nie krępować panów.

Przyjęcie weselne skończyło się o świcie i chyba nie tylko według nas było bardzo udane. Wielu weselników przychodziło dziękowało, żegnało się i brało wizytówki. Już dzisiaj, ktoś z gości Kamili i Rafała dzwonił, żeby zarezerwować termin na przyszły rok.
Komentarz Młodej Pary w naszej księdze wpisów pokazuje, że ich przed weselne obawy były zupełnie niesłuszne. Mam nadzieje, że pokazaliśmy kolejnym osobom, że wesele z djem nie musi przypominać dyskoteki i może zupełnie nie różnić się od wesela z zespołem muzycznym. Mało tego, może być ono ciekawsze.