A więc wracamy do daty 1 lipca 2011 i przenosimy się do bajecznego dworku w Otrębusach.

Anię i Marcina poznaliśmy kilka lat wcześniej (niestety pamięć już nie ta) na weselu w Dębe Wielkie. Nasza oferta przypadła im do gustu i dlatego zaprosili nas na własne przyjęcie. Muszę przyznać, że pałacyk w Otrębusach to chyba najciekawsza sala weselna na jakiej mieliśmy okazję grać. Owszem, graliśmy w pałacach, willach i innych pięknych miejscach ale w nich zawsze coś było nie tak. Czasem zawodziła obsługa, czasem jedzenie a tutaj wszystko wyglądało bardzo profesjonalnie. Już w progu przywitał nas menedżer obiektu, bardzo sympatyczny chłopak, nakreślił plan wydarzeń i ustalił wszystkie szczegóły. Później mieliśmy specjalnego łącznika, który cały czas nadzorował, żeby nasza praca przebiegała bez zakłóceń. Posiłki dostawaliśmy jako pierwsi co pomagało nam przygotować się do wejścia za stały, zanim goście zdążyli skończyć konsumpcję. Niestety rzadko się to zdarza, zwłaszcza na tak „elitarnych” salach weselnych. Tutaj miłe zaskoczenie i pełny pozytyw.

Dość jednak słodzenia Otrębusom, bo zostanę posądzony o kryptoreklamę ale ręczę, że tak nie jest. Po prostu na to zasłużyli.

Wracając do samego przyjęcia weselnego to zaczęło się ono bardzo późno, bo przed godziną 21:00. Zatem musieliśmy szybko nadgonić. Jak się później okazało, tempo, które narzuciliśmy wystarczyło, żeby goście  wybawili się do granic możliwości. Każdy kto chciał wypić, pośpiewać i potańczyć myślę, że był usatysfakcjonowany.

Zabawę tradycyjnie zaczęliśmy za stołami od zapoznania gości, toastów, gorzkiej wódki oraz „kto się urodził”. Jak już każdy wypił po 2-3 kieliszki zaczęliśmy pierwszy taniec i zapoznanie gości na parkiecie. Inne zabawy taneczne ciężko było przeprowadzić z racji uciekającego nam nieubłaganie czasu. Postawiliśmy zatem na dobrą muzykę, łączącą pokolenia. Ten scenariusz spisał się świetnie. Oczywiście nie zabrakło dedykacji, kółek dla Pani Młodej i Pana Młodego oraz innych „szybkich zabaw tanecznych”.

Niesamowicie interesująco wypadła druga biesiada za stołami, podczas której goście nie tylko śpiewali ale także tańczyli, tworzyli węże i podróżowali w nich pomiędzy nami i stołami. Pan Młody przyłączył się do nas i razem z nami śpiewał i zabawiał gości. Prawdziwa rodzinna i szampańska atmosfera.

A tutaj możecie obejrzeć kilka zdjęć z tego przyjęcia, które udostępniła nam Para Młoda (serdecznie jeszcze raz dziękujemy).

Ania i Marcin podczas pierwszego toastu:

Pierwsza biesiada za stołami (jeszcze „spokojnie”:))

Gorzko w wykonaniu rozbawionej Pary  Młodej:

Tradycyjne zdjęcie rozwodowe. Tym razem farta miał Pan Młody:

A tutaj możecie się dowiedzieć jak powstał numer Boso – Zakopawerów. Na pewno byli na którymś z naszych wesel

Zapomniałem wcześniej napisać, że sukces tego przyjęcia weselnego w dużej  mierze zależał od mega pozytywnego nastawienia Młodej Pary. Życzę takiego optymizmu Wam wszystkim i pamiętacie: Życie jest zbyt krótkie, żeby się nim stresować! Bawcie się i cieszcie każdą chwilą.

Weselne frazy dla tego wpisu:

• wesele boso
• dworku w otrębusach
• ślub w pałacyku w otrębusach
• otrebusy wesela
• ślub pałacyk w otrębusach
• wesele ani i marcina warszawa
• wesele w pałacyku otrębusy

Pierwsze przyjęcie weselne, sprzed trzech tygodni, na które zostaliśmy zaproszeni to była impreza Basi i Bartka (na którego wszyscy, w tym my, mówili Bajek). Przyjęcie weselne zorganizował dla gości Dom Weselny przy ulicy Wał Miedzeszyński, Warszawa-Otwock. Z salą weselną mieliśmy zabawną historię, ponieważ jej instalacja elektryczna nie wytrzymała naszego oświetlenia i nagłośnienia, które w końcu generuje kilka tysięcy wat. Oczywiście wezwany został elektryk, który na szczęście pracował nawet w sobotni wieczór i zdążyliśmy „wrócić do formy”. Swoją drogą to lekki brak wyobraźni ze strony właścicieli sal weselnych, którzy podłączają pod jedną fazę kuchnię i kapelę/dja.

Wróćmy jednak do wesela Basi i Bajka. Młodzi na salę dotarli bardzo późno, po godzinie 20tej. Wszystko przez to, że Ślub mieli na Bemowie (UKSW), gdzie podobno prowadzone są najciekawsze i najsympatyczniejsze Msze Ślubne. Do tego przyczyniło się ślubne auto, którym podróżowali Basia i Bajek. Była to Warszawa, która nie przemieszcza się szybciej niż 60 km/h.

Późne przybycie na sale sprawiło, że musieliśmy maksymalnie podkręcić tempo. Mimo to, zdążyliśmy przeprowadzić szkołę tańca oraz podróż dookoła świata. Pozytywne nastawienie gości przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Wszyscy weselnicy wiedzieli po co przyszli na przyjęcie.

Jeżeli chodzi o repertuar oraz zabawy oczepinowe to młoda para dała nam wolną rękę, co akurat lubimy najbardziej. Prosili tylko, aby nie ośmieszać gości, czego i tak staramy się nigdy nie robić. Repertuar różnicowaliśmy w miarę możliwości, jednak na parkiecie przeważała muzyka lat 80tych i 90tych. W niewielkim stopniu przemieszana dobrze znanymi rytmami disco polo oraz z odrobiną biesiady.

Na oczepinach nie zabrakło naszego stałego kompletu: „Kto pierwszy”, „Fanty mix” i „Rodziny”.

Zagraliśmy też dwie biesiady z akordeonem.
Przyjęcie weselne skończyliśmy nad ranem.

Niestety więcej szczegółów z przyjęcia nie pamiętam i to jest właśnie problem nie relacjonowania przyjęć weselnych na bieżąco, za co najmocniej przepraszam.

Weselne frazy dla tego wpisu:

• przyjecia weselne
• weselna
• lasek bielanski slub opinie
• sala weselna warszawa wał
• sala weselna warszawa zabawna
• uksw sala weselna

Do konkursu potrzebujemy pięciu lub sześciu mężczyzn. Ważne jest, żeby panowie byli kompletnie ubrani, czyli mieli na sobie marynarkę, krawat itp. Oczywiście mogą pożyczyć garderobę, której nie zabrali z domu.

Na końcu sali, obok siebie stawiamy tyle krzeseł, ilu panów się zgłosiło. Na krzesłach siadają ochotnicy. A wodzirej wydaje polecania, do których muszą dostosować się panowie.

1. Panowie zdejmijcie swój prawy bucik i postawcie go obok prawej nogi krzesła na którym siedzicie. (Gdy już wszyscy zdejmą) A teraz wstajemy z krzeseł i przesiadamy się o jedno miejsce w prawą stronę. Ostatni pan po prawej stronie nie ma gdzie się przesiąść, więc wstaje i przechodzi na pierwsze krzesełko po lewej stronie, które właśnie się zwolniło.
2. (Jak już się wszyscy przesiądą) Panowie, teraz zdejmujemy swój lewy but i stawiamy go obok lewej nogi krzesła na którym siedzimy. (Gdy już wszyscy zdejmą) Teraz się przesiadamy ponownie o jedno krzesełko w prawą stronę.
3. Teraz drodzy panowie ściągamy swoją prawą skarpetkę i wkładamy ją do prawego buta, stojącego przy prawej nodze krzesła na którym siedzicie. No i tradycyjnie przesiadka w prawą stronę.
4. Analogicznie panowie ściągamy lewą skarpetkę i wkładamy ją do lewego bucika, stojącego obok lewej nogi krzesła na którym siedzicie. Jeszcze raz przesiadamy się w prawą stronę.
5. Teraz panowie zdejmijcie swoje marynarki i powieście je na oparciu krzesełka na którym siedzicie. Oczywiście przesiadamy się w prawo.
6. Panowie ściągnijcie swoje krawaty i włóżcie je do wewnętrznej kieszeni marynarki, która wisi na oparciu (jak nie maja krawatów to żony przynoszą). Przesiadka w prawo.

Następnie wodzirej pyta: Co jeszcze panowie maja ściągać? A kobiety najczęściej krzyczą, że spodnie.
Nie chcemy jednak oglądać męskiej bielizny (tym bardziej, jeśli któryś z panów jej zapomniał) i poprzestajemy na wyżej wymienionych krokach, ewentualnie panowie ściągają koszule i wieszają na oparciach (ale to już wersja hardcorowa).

A teraz panowie wstają, robią pięć kroków do przodu.

I uwaga! Kiedy zacznie grac muzyka. Panowie biegną do krzeseł i starają się jak najszybciej skompletować swoja garderobę. Zwycięża ten pan który jako pierwszy skompletuje swoje ubranie i oczywiście założy na siebie.
Para Młoda sędziuje.

Weselne frazy dla tego wpisu:

• dj wojciech nurek
• zabawa kto pierwszy
• zabawa z krzesełkami siedz wstajecie w prawo to w lewo